مسئله پانزدهم اگر كسى نرينه ديگرى را از بيخ يا تنها حشفه و ختنه‌گاه او را ببرّد ديه كامل بعهده‌اش ميآيد اگرچه بيضه‌هاى مجنى عليه را كشيده باشند . و اگر مقدارى از حشفه او را ببرّد به همان حساب از ديه بايد بپردازد . و اگر نرينه شخص عنين را ببرّد موظّف است ثلث ديه را بدهد . شارح ( ره ) در ذيل [ فى الذكر مستأصلا الخ ] مىفرماين : اعم از آنكه آلت نرينه تعلّق به پيرمرد داشته يا از آن جوان بوده يا احيانا مال طفل صغير باشد در حكمى كه ذكر شد فرقى نمىكند چنانچه تفاوتى نيست بين اينكه مجنى عليه بر جماع نمودن قادر بوده يا از آن عاجز باشد . و سپس در تعليل اين حكم مىفرماين : دليل ثبوت ديه در قطع اين عضو آن است كه [ ذكر ] از اعضاء و اجزائى است كه در انسان يكى بوده لاجرم در قطع و بريدنش مطلقا ديه كامل ثابت مىباشد . و در دنبال [ و فى بعض الحشفه بحسابه ] مىفرماين : ضمير در [ بحسابه ] به [ بعض ] راجع است يعنى اگر كسى مقدارى از حشفه ديگرى را بريد قسمت بريده‌شده را بايد به مجموع نسبت داد سپس به همان نسبت از جانى ديه مىگيرند فلذا اگر مقدار مقطوع نصف حشفه باشد نصف ديه را جانى بايد بمجنى عليه بدهد . و در تعقيب [ و فى ذكر العنّين ثلث الدّيه ] مىفرماين : زيرا آلت نرينه در عنّين عضو شل و فاسد محسوب شده كه ديه‌اش